De Romeinse Pilum: Engineering a Weapon that Shape European Warfare

Wanneer historici de militaire dominantie van de Romeinse legioenen onderzoeken, valt één wapen op als een praktisch hulpmiddel en een symbool van tactische innovatie: de pilum Deze zware speer was niet alleen een speer. Het was een zorgvuldig ontworpen stuk militaire technologie ontworpen om specifieke slagveldproblemen op te lossen. De invloed van het pelum strekte zich uit tot ver buiten de val van het Romeinse Rijk, waardoor een blijvende afdruk op Europese oorlogvoering die door de middeleeuwen en in de vroege moderne periode bleef bestaan. Begrijpen hoe dit wapen werkte, waarom het zo effectief was, en hoe zijn ontwerpprincipes vooruit gedragen helpen het traject van militaire ontwikkeling door de eeuwen van de Europese geschiedenis verklaren.

Ontwerp en engineering van de Pilum

Het pilum verschilde van andere werpsperen die in de oude wereld werden gebruikt. Het meest onderscheidende kenmerk was de lange, dunne ijzeren schacht die aan een houten schacht werd bevestigd. Deze ijzeren schacht kon overal van 50 tot 70 centimeter lang zijn, terwijl het totale wapen ongeveer twee meter meet. De schacht eindigde in een kleine, piramidale kop die door een specifiek hittebehandelingsproces werd gehard. Dit ontwerp diende meerdere doeleinden.

Ten eerste gaf de lange ijzeren schacht het pilum uitzonderlijke doordringende kracht. Wanneer gegooid met kracht, de smalle punt kon slaan door een vijandelijke schild en blijven in het lichaam achter het. Ten tweede, de dunne ijzeren schacht werd opzettelijk zachter dan de punt. Bij botsing, de schacht zou buigen of gesp. Dit lijkt misschien als een fout, maar het was opzettelijk.

Een gebogen pilum kon niet worden teruggegooid door de vijand. Zelfs als een soldaat trok een pelum uit zijn schild, de gebogen schacht maakte het nutteloos als een werpwapen. De psychologische en praktische impact van dit niet kan worden overschat. Vijandelijke soldaten die zich achter een muur van schilden zou plotseling vinden die schilden zwaar met ingebed, misvormde javelins die niet snel kon worden verwijderd of hergebruiken tegen Romeinen.

Romeinse soldaten droegen meestal twee pila: een zwaardere versie en een lichtere versie. De zware pelum, bekend als de pilum muraleDe lichtere versie, het eigenlijke pelum, kon van een grotere afstand worden gegooid. Twee man droegen een soldaat om er een te gooien, vervolgens dicht bij voor de strijd met de tweede werd gehouden als een duwwapen of gegooid op het laatste moment voor het tekenen van zijn gladius. Dit dual-carry systeem gaf Romeinse infanterie opmerkelijke tactische flexibiliteit.

Materialen en industrie

De productie van pila vereist geschoolde smiding. De ijzeren schacht en hoofd werden gescheiden van de houten schacht gesmeed. De schacht werd meestal gemaakt van smeedijzer, met de hoofdkast gehard door verwarming in houtskool en blussen. De houten schacht werd gemaakt van hardhout zoals as of eik, geselecteerd voor zijn kracht en flexibiliteit. De twee componenten werden samengevoegd door een klinknagel of contactdoos, en de joint werd versterkt met ijzerbanden.

Deze constructie maakte het pelum duur door oude normen, maar de Romeinse militaire economie produceerde ze in enorme hoeveelheden. Armories over het hele rijk draaide gestandaardiseerde pila, ervoor te zorgen dat legioenenen van Groot-Brittannië naar Syrië droegen wapens van constante kwaliteit en ontwerp. Archeologische vondsten van sites zoals Vindolanda De heer Prag (ED). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil de heer Delors danken voor zijn verslag en voor zijn verslag over de betrekkingen met de Europese Unie.

Varianten en gespecialiseerde ontwerpen

In de loop van eeuwen van gebruik, Romeinse ingenieurs ontwikkelden verschillende varianten van het pelum. pilum murale had een dikkere schacht en zwaardere kop, geoptimaliseerd voor korte afstand gooit tegen de schild muren. pilum praepilatum was een lichtere versie met een kleinere kop, eventueel gebruikt voor training of schermutseling. Late Romeinse legers introduceerde de loodgietersataDe loodgieters werden in meerderen vervoerd, aan de binnenkant van het schild geknipt, waardoor soldaten meerdere projectielen konden gooien voor de laatste lading. Deze evolutie toont aan dat Romeinse militaire ingenieurs voortdurend het speerconcept verfijnden om te voldoen aan veranderende tactische behoeften.

Tactische werkgelegenheid van de Pilum in Romeinse oorlogvoering

Het pelum werd niet in isolatie gebruikt, maar in een gecoördineerd tactisch systeem dat het Romeinse legioen zo formidabel maakte. De standaard gevechtsvolgorde illustreert hoe het pelum functioneerde binnen het grotere kader van de Romeinse oorlogvoering.

Legioenen meestal vooruit naar de vijand in een lijn van eeuwen, met soldaten ruimte om het gooien ruimte. Op een afstand van ongeveer 15 tot 20 meter, de voorste rang zou gooien hun pila op commando. De volley van zware speerlijnen sloeg de vijand formatie, inbedden in schilden, doden blootgestelde soldaten, en verstoren de samenhang van de frontlinie. De tweede rang vervolgens gooide hun pila, toe te voegen aan de chaos. Deze dubbele volley kon breken het momentum van een vijandelijke lading of verbrijzelen een verdedigingsschild muur.

Nadat de pila gegooid was, trokken Romeinse soldaten hun korte zwaarden, de gladius, en sloten zich af voor hand-aan-hand gevecht. De vijand, nu met schilden omlaag gewogen met gebogen pila, vond het moeilijk om formatie te handhaven. Soldaten die hun schilden hadden opgeheven om de volley te blokkeren waren uit balans. Degenen die pila door het schild hadden genomen moesten vaak volledig weggooien, waardoor ze blootstonden. Het pelum deed dus zijn belangrijkste werk voordat een enkele zwaardslag werd uitgewisseld.

Het psychologische effect was even belangrijk. De aanblik van een oprukkende Romeinse lijn, het geluid van het bevel om te gooien, en de plotselinge regen van zware ijzeren spijkers veroorzaakte terreur en wanorde. Vegetius, de wijlen Romeinse militaire schrijver, merkte op dat goed opgeleide soldaten die hun pila met kracht en precisie konden beslissen over het resultaat van een strijd voordat het een melee werd. In de Slag van Pydna (168 v.Chr.), Romeinse pila scheurde de Macedonische phalanx uit elkaar, door de gaten te benutten die door oneffen terrein werden gecreëerd. De pelumvolley verstoorde de muur van de sarissa en liet Romeinse zwaardvechters toe om een beslissende overwinning te behalen die het Macedonische koninkrijk beëindigde.

Van Pilum naar Pike: De middeleeuwse transformatie

Na de val van het West-Romeinse Rijk in de vijfde eeuw, onderging de Europese oorlog diepgaande veranderingen. Het gecentraliseerde militaire systeem dat gestandaardiseerde pila produceerde verdween. Lokale heren verhoogde krachten uit hun eigen land, en apparatuur varieerde wijd. Toch de herinnering aan Romeinse militaire effectiviteit niet vervagen. Schrijvers, geleerden en militaire leiders bleven Romeinse tactieken bestuderen.

Het pelum zelf vervaagde uit gebruik, maar de principes erachter overleefden en evolueerden.

De speer heeft het slagveld nooit verlaten. Vroege middeleeuwse infanterie vertrouwde op eenvoudige stuwsperen, vaak genoemd langlaufen of angons, die leek op het pelum in hun basisfunctie, indien niet in nauwkeurig ontwerp. angonDe Franse koning Clovis, die ik gebruikte om de Visigoths te verslaan in de slag bij Vouillé (507 CE), toonde aan dat het pilum principe leefbaar eeuwen na de val van Rome bleef. De germaanse en Frankische krijgers, die werden gebruikt door de Germaanse en Frankische krijgers, waren een werpspeer met een lange ijzeren nek die vergelijkbaar was met het pelum.

De opkomst van de Lance in Cavalerie Oorlogsvoering

Toen cavalerie meer dominant werd in middeleeuwse oorlogvoering, kwam de lans naar voren als een gespecialiseerde speer die vanaf de paardrijd werd gebruikt. De lans was langer en zwaarder dan de pilum, ontworpen voor een gezonken lading waar de ridder de lans onder zijn arm verborg en het momentum van het paard gebruikte om de point home te drijven. Deze tactiek, geperfectioneerd door de Normandiërs en aangenomen in heel Europa, was een conceptuele schuld aan de Romeinse nadruk op de speer als een primair wapen. Terwijl het pelum een gegooid wapen was en de lans een stuwend wapen was, weerspiegelden beide een fundamentele overtuiging dat de speer, correct gebruikt, kon breken vijandse formaties en besluiten engagementen.

De lans ook gedeeld met het pilum een focus op doordringende pantser. Romeinse pila werden ontworpen om te slaan door schilden en post. Middeleeuwse lansen werden gemaakt om kettingmail en later plaat pantser doorboren. Dezelfde technische uitdaging reed beide wapenontwerpen: hoe kracht te concentreren op een klein punt om beschermende apparatuur te verslaan. De ontwikkeling van de lansrust In de vijftiende eeuw konden ridders nog krachtigere slagen uitdelen, net zoals de lange ijzeren schacht van de pelum kinetische overdracht maximale.

Pike Formations en de Revival van Romeinse Infanterie Tactieken

De meest directe afstammeling van de Romeinse pilumtraditie was de snoek. De snoek was een zeer lange speer, typisch vier tot zes meter lang, gebruikt door infanterie in dichte formaties. De Zwitserse Confederatie perfectioneerde de snoekblok in de late middeleeuwse periode, het creëren van formaties die konden vooruit, verdedigen, en aanvallen met verwoestende werking. De overeenkomsten met de Romeinse tactieken zijn niet toevallig. Zwitserse en Duitse militaire theoretici bestudeerden de Romeinse geschiedenis en bewust nieuw leven in het idee van gedisciplineerde infanterie met behulp van lange speren om slagvelden te domineren.

De snoekblok functioneerde als een Romeins legioen in miniatuur. De voorste gelederen hielden hun snoeken genivelleerd op de vijand, het creëren van een muur van punten. De achterste gelederen hielden hun snoeken in een hogere hoek, klaar om ze te laten zakken als de formatie gevorderd. De snoek werd niet gegooid als het pelum, maar het diende hetzelfde tactische doel: te verstoren en te breken vijandelijke formaties voor dichte gevechten. De Zwitsers gebruikten de snoek om cavalerie ladingen te stoppen, breken vijandelijke infanterie, en het creëren van mogelijkheden voor hand-to-hand vechten met zwaarden en halberds.

Bij de slag van Murten (1476), Zwitserse snoekenlieden verbrijzelde het Burgundian leger van Charles de Bold, bewijzen dat voet soldaten gewapend met lange speren kon verslaan kloten en professionele soldaten.

De band tussen Romeinse en Zwitserse tactiek was expliciet. Renaissance militaire schrijvers als Niccolò Machiavelli en François de La Noue trokken directe parallellen tussen het Romeinse legioen en de Zwitserse snoekblok. Machiavelli, in zijn Oorlogskunst Hij stelde voor dat de Zwitsers het geheim van Romeinse succes hadden herontdekt: gedisciplineerde infanterie bewapend met lange speren, vechtend in nauwe formatie.

De Renaissance Synthese: Pike en Shot

In de zestiende eeuw veranderde de introductie van buskruitwapens de Europese oorlogvoering, maar de speer verdween niet. In plaats daarvan werden de snoek en het vuurwapen gecombineerd in de Snij en schiet. De infanterie eenheden bestonden uit snoekers en arquebusiers of musketiers die samenwerkten. De snoekers beschermden de schutters tegen cavalerie en vijandelijke infanterie, terwijl de schutters voor vuur zorgden. Dit systeem domineerde Europese slagvelden voor meer dan 200 jaar.

De snoek en de schotformatie was in vele opzichten de logische voortzetting van het Romeinse tactische systeem. Het pelum had de Romeinse infanterie een gevarieerde aanvalsmogelijkheid geboden, gevolgd door een nauwe strijd met het zwaard. De snoek en de schotformatie verdeelden die functies tussen verschillende soldaten, maar het onderliggende principe was hetzelfde: combineer gevarieerde en melee vermogen in een gedisciplineerde formatie die kon vooruit, verdedigen en aanvallen met flexibiliteit.

Spaans terciosDe Zwitsers bleven de Europese legers van de beruchte Snoekblokken voorzien. landsknecht De snoek bleef een wapen van de Europese infanterie tot de uitvinding van de bajonet in de late zeventiende eeuw, waardoor de muskiet zelf een speer werd.

De bajonet: De laatste transformatie van de Romeinse speer

De bajonet vertegenwoordigt de ultieme erfenis van het Romeinse pelum in de Europese oorlogvoering. Door een mes aan het einde van een musket te bevestigen, konden infanteriesoldaten zowel als schutters als speermannen functioneren. De stekker bajonet, uitgevonden rond 1640, was een eenvoudig mes dat paste in de musketten muilkorf. De socket bajonet, die later ontwikkeld werd, liet toe dat de musketten afvuurden terwijl de bajonet werd bevestigd. Deze innovatie maakte de speciale snoek overbodig.

Elke infanterieman droeg zijn eigen speer, gebouwd in zijn vuurwapen.

De tactische functie van de bajonet spiegelde nauw die van het pelum. De muskus voorzag van een reeks aanvallen, net als de gegooide pelum. De bajonet zorgde voor een nauwe gevechtscapaciteit, net als de gladius. Een volley van muskietenvuur, gevolgd door een bajonetlading, repliceerde de Romeinse opeenvolging van pelum volley gevolgd door zwaardaanval. De bajonetaanslag werd het beslissende moment van infanteriegevecht, net zoals de pelum volley was geweest voor Romeinse legioenen.

Bij de slag bij Plassey (1757), de Britse infanterie bewapend met socket bajonets weerhield een grotere Indiase kracht, de demonstratie van de blijvende kracht van de gecombineerde gevarieerde en close-bat doctrine.

De 19e-eeuwse militaire theoretici erkennen deze band uitdrukkelijk. ChassepotCity in Italy Het geweer, dat in de Frans-Pruisische Oorlog werd gebruikt, werd uitgerust met een lange, naaldachtige bajonet. Pruisische infanterie geboord meedogenloos in bajonet tactiek. De bajonet bleef een standaard infanterie wapen tijdens de Eerste Wereldoorlog en in de Tweede Wereldoorlog. Zelfs vandaag, moderne legers trein met bajonetten, het handhaven van een directe verbinding met de Romeinse pelum dat zich uitstrekt terug meer dan tweeduizend jaar.

De US Marine Corps voert nog steeds bajonet training als onderdeel van de basis infanterie formatie, benadrukkend dat de geest van het pelum leeft voort.

Vergelijkende invloed: De speer in andere militaire tradities

Het Romeinse pelum was niet de enige invloedrijke speer in de geschiedenis. doryDe Macedonische springpaarden zijn twee tot drie meter lang. sarissaDe Sarissa, die door de legers van Alexander de Grote werd gebruikt, was nog langer, en reikte tot zes meter. Deze wapens beïnvloedden ook de Europese oorlogvoering. De sarissa, in het bijzonder, voorzag de middeleeuwse snoek. Echter, de Romeinse pelum was uniek in zijn ontwerp als een werpwapen dat penetratie met zelfneutralisatie combineerde. De Grieken en Macedoniërs gooiden ook speren, maar hun speerbochten niet gebogen op impact.

Het opzettelijke ontwerp van de pelum om nutteloos te worden na een enkele worp was een duidelijke Romeinse innovatie die geen directe parallel in andere oude militaire tradities had.

Oost-Romeinse, of Byzantijnse, legers bleven het pelum gebruiken gedurende de vroege middeleeuwse periode. kontarion was een lange cavalerie lans, terwijl infanterie gebruikte een wapen genaamd de menavilionByzantijnse militaire handleidingen, zoals de Strategikon toegeschreven aan keizer Maurice, bewaarde Romeinse tactische principes en doorgegeven aan latere generaties. Toen Byzantijnse teksten West-Europa bereikten door middel van vertaling en culturele uitwisseling tijdens de Renaissance, versterkten ze de Romeinse erfenis in speer tactieken. kalamaironDe pelumtraditie werd in de tiende eeuw voortgezet.

Technologische diffusion: Speerontwerp over culturen heen

De principes van het ontwerp van het pelum verspreidde zich over Europa door cultureel contact. Islamitische legers ontmoet Romeinse pila tijdens de vroege moslimveroveringen van Byzantijnse grondgebied. Terwijl islamitische militaire traditie ontwikkelde zijn eigen speertypes, waaronder de rumh De invloed van het pelum is te zien in het ontwerp van bepaalde Noord-Afrikaanse en Andalusische wapens. azagaya Het werd gebruikt door Berber en Arabische soldaten, was een lichte speer met een lange metalen kop. Het deelde met het pelum een focus op aerodynamische stabiliteit en penetratie.

In Afrika bezuiden de Sahara kwam de Romeinse erfenis indirect via Europees koloniaal contact. Portugese soldaten in de zestiende eeuw droegen snoeken en later vuurwapens met bajonetten, wapens die hun afkomst terugleidden naar het pelum. Afrikaanse legers pasten deze wapens aan aan hun eigen tactische systemen, waardoor hybride vormen die lokale tradities vermengden met Europese invloeden. De assegai, gebruikt door Zulu en andere Zuid-Afrikaanse krijgers, was een lichtwerpende speer die een soortgelijke tactische rol diende bij het pelum: verstoren van de vijand formatie voordat ze sluiten voor hand-tot-hand gevecht. Toch zonder de opzettelijk zelfneutraliserende functie, de assegai ontbrak de belangrijkste innovatie van het pilum.

Legacy in militaire opleiding en doctrine

Buiten het fysieke wapen zelf, liet het Romeinse pelum een erfenis in hoe soldaten werden opgeleid. Romeinse legionairs geboord onvermoeibaar in het gooien van de pelum. Ze oefende afstand, nauwkeurigheid en timing. Deze nadruk op de training met de speer werd een standaard kenmerk van de Europese militaire opleiding. Middeleeuwse ridders opgeleid met lansen van de paard, het beoefenen van de gecoucheerde lading tegen kwintains.

Zwitserse snoeken geboord in complexe manoeuvres, leren om te gaan, draaien, en stoppen als een enkel lichaam. Wapenhandboek, een standaard boor handleiding voor musketiers en snoekers in de zeventiende eeuw, bevatte gedetailleerde instructies voor het hanteren van de snoek die echo Romeinse trainingsmethoden.

Het idee dat het primaire wapen van een soldaat tot het punt van automatische reactie moet worden geoefend, ontstond met het Romeinse legioen en zijn pilum boor. Vegetius benadrukte dat constante training met wapens, vooral het pelum, soldaten effectief maakte in de strijd. Europese legers nam dit principe groothandel. Tegen de achttiende eeuw, Pruisische boor onder Frederik de Grote had verheven militaire training tot een kunstvorm, met soldaten beoefenen Musket en bajonet boor voor uren per dag. De geest van het Romeinse legioen, en zijn afhankelijkheid op het pelum, leefde voort in deze latere legers.

Archeologisch en historisch bewijs van invloed van de pilum

Archeologische ontdekkingen bevestigen het wijdverbreide gebruik en de invloed van het pelum. Opgravingen van Romeinse militaire kampen, zoals die in Vindolanda in Groot-Brittannië en Xanten in Duitsland, hebben talrijke pelumhoofden en schenkelen opgeleverd. Deze artefacten tonen het gestandaardiseerde ontwerp dat Romeinse ingenieurs ontwikkelden. De aanwezigheid van gebogen schachten op vele teruggevonden exemplaren bevestigt het beoogde effect: het wapen vervormd bij inslag, het voorkomen van hergebruik. Een opmerkelijke vondst in het Romeinse fort van Oberstimm In Beieren was een cache van pila nog steeds in hun originele opslagrekken, compleet met ijzeren schachten gebogen onder verschillende hoeken, een illustratie van het slagveld gebruik van het wapen.

Ook de middeleeuwse en renaissance slagvelden leveren bewijs van speerontwikkeling. Visby (1361) in Zweden vonden archeologen talrijke speerpunten en snoekpunten. De diversiteit van ontwerpen weerspiegelt de experimenten die volgden op het Romeinse model. Sommige waren kort en dik, ontworpen voor het gooien. Andere waren lang en slank, geoptimaliseerd voor het duwen van de formatie.

Het Romeinse pelum had een basis voor wat een speer zou moeten doen: doordringen, verstoren en uitschakelen. Middeleeuwse smids werkten binnen dat ontwerp ruimte, het aanpassen van het basisconcept aan nieuwe tactische behoeften.

Historische teksten leveren extra bewijs. Romeinse auteurs zoals Polybius, Josephus en Vegetius beschreven het pelum in detail. Middeleeuwse en Renaissance kroniekschrijvers, van Procopius tot Machiavelli, verwezen naar Romeinse speer tactieken en hun eigen aanpassingen. De continuïteit van deze geschreven traditie zorgde ervoor dat de principes van het pelum nooit helemaal verloren, zelfs toen het wapen zelf uit gebruik viel. Voor een diepgaande blik op de archeologische gegevens, consult World History Encyclopedia's artikel over het pelum, die beelden van overlevende voorbeelden bevat en hun constructie bespreekt.

De Pilum in moderne context

Terwijl het pilum niet meer wordt gebruikt in moderne oorlogvoering, blijven de ontwerpprincipes van het leger denken. Het concept van een wapen dat zich neutraliseert na gebruik is toegepast op bepaalde soorten munitie en explosieven. Moderne soldaten dragen granaten, die worden gegooid en vervolgens ontploffen, het voorkomen van hergebruik. De zelfneutraliserende functie van het pilum was een vorm van vroege vervangbare technologie, ontworpen voor een enkel gebruik in een specifieke tactische context.

De nadruk op gecombineerde wapens die het pilum hielp vestigen is nu standaard doctrine. Elke moderne infanterie eenheid combineert gevarieerde en nauwe gevechtscapaciteiten. Het pilum was de oude voorganger van de geweergranaat, de onderslung granaatwerper, en zelfs de schouder-gestookte raket. Deze moderne wapens dienen dezelfde tactische functie: verstoren de vijand van bereik, dan dicht bij voor beslissende actie. Het pilum toonde dat een eenvoudige, goed ontworpen wapen, gebruikt met discipline en training, kon veranderen de uitkomst van een strijd.

Moderne re-enactors en experimentele archeologen hebben pila gereconstrueerd en getest tegen replicaschilden. Hun werk bevestigt de effectiviteit van het wapen: een goed geworpen pelum kan tot vijf centimeter hout doordringen en blijven de wielder verwonden. Deze tests, gedocumenteerd in studies zoals die gepubliceerd in deze academische studie over de middeleeuwse erfenis van het pelum, kwantitatieve steun te verlenen aan de oude rekeningen.

Conclusie: De blijvende speer

Van de ijzeren schacht van de Romeinse pelum tot het stalen mes van de moderne bajonet, de speer is een constante metgezel van de Europese soldaat geweest. De Romeinse legioenen niet de speer, maar ze perfectioneerde een specifiek type speer ontworpen voor een specifiek tactisch doel. Dat doel was om vijandelijke formaties te breken, chaos te creëren, en het podium voor de overwinning in een nauwe strijd. Het pilum belichaamde Romeinse militaire denken: gedisciplineerd, ontworpen en meedogenloos praktisch.

Toen het Romeinse Rijk viel, verdween het pelum, maar zijn tactische logica overleefde. Middeleeuwse legers pasten de speer aan voor cavalerie-aanslagen, snoekformaties, en uiteindelijk de musketten en bajonet. Elke aanpassing bewaarde het kernidee dat een soldaat gewapend met een speer, vechtend in formatie, het slagveld kon domineren. De link tussen de pilum en de snoek, tussen de Romeinse legioen en de Zwitserse snoekman, is een draad die door twee millennia van de Europese militaire geschiedenis loopt.

Het begrip dat draad helpt het begrijpen van hoe oorlogvoering evolueerde. De Romeinen bouwden een militair systeem gebaseerd op discipline, training, en effectieve apparatuur. Het pelum was een belangrijk onderdeel van dat systeem. De invloed duurde niet omdat het wapen zelf overleefde, maar omdat de principes die het vertegenwoordigde. De speer, in zijn vele vormen, bleef de koningin van wapens op Europese slagvelden voor meer dan tweeduizend jaar, en de Romeinse pelum was een van zijn meest invloedrijke incarnaties.

Voor een diepere exploratie van hoe snoek tactieken evolueerden van Romeinse antecedenten, zie dit artikel over snoektactiek uit het Journal of Medieval Military History.